Alles is tekst

Alles is tekst

dinsdag 14 maart 2017

Bestaat dyslexie nu wel of niet?

Vorige maand was er opeens de opmerking in de media dat dyslexie niet zou bestaan. Hoogleraar Anna Bosman van de Radbout Universiteit in Nijmegen stelde in het AD van 9 februari dat het simpelweg komt door slecht onderwijs. Tja, en daar gaan we dus weer. Ik geloof meteen dat er ouders zijn die er misbruik van maken: we proberen gewoon een verklaring te 'kopen' (tenminste, ook dat werd door haar gesuggereerd) en zo kan ons kind betere cijfers halen. Net als die onmogelijke extra trainingen om toch maar zo hoog mogelijk te scoren op de CITO. Volgens mij heb je daar alleen je kind maar mee, maar goed, dat is een andere kwestie.

Maar daarom dus stellen dat dyslexie alleen maar komt door slecht onderwijs? Wel erg makkelijk weer, hè. Natuurlijk zijn kinderen gebaat bij goed lees- en schrijfonderwijs. Maar dat is dus het probleem als je dyslexie hebt: ook dan lukt het je niet! Of in ieder geval niet zo goed als zou 'moeten'. Het is een neurobiologische stoornis, waarbij in de hersenen het taalgebied anders is aangelegd. Zo legt het Nederlands Kwaliteitsinstituut Dyslexie het uit. Daar zou volgens dit instituut ook geen enkele twijfel over bestaan.

Dit soort opmerkingen van wetenschappers doen weer een hoop mensen zeer. Stel je nou eens voor dat je zwaar dyslectisch bent en door hard werken (want dat moet je, ook al wordt er dan rekening mee gehouden. Ik weet van dichtbij dat dat nog vaak vies tegen valt, trouwens!) krijg je het toch voor elkaar om jouw diploma te halen. Door zulke opmerkingen word je dus even weggezet als een profiteur of iemand die gewoon slecht onderwijs heeft gehad en dus gewoon even hard moet gaan oefenen in plaats van 'zielig' doen. Kom nou toch! Dyslexie bestaat en ja ook de rekenvariant (als ik het even zo mag noemen). Ik heb teveel voorbeelden gezien om dit te kunnen ontkennen!
Lezing, Hoorcollege, School, Universiteit, Vergadering
Onderwijs moet goed zijn
ook voor dyslectische kinderen

Met één klein toevoeginkje: het onderwijs!
Daar heb ik zeker weleens steken zien vallen richting mensen met dyslexie. Natuurlijk zal dit niet overal zijn, maar ik denk dat er nog altijd winst te behalen is op het begeleiden van mensen met dyslexie. Maar dat is iets heel anders dan gillen dat dyslexie dus niet bestaat!

dinsdag 7 maart 2017

Hoe begin ik een mailtje?

Eigenlijk was het vroeger heel simpel. Zoals ik ooit leerde begon je een brief met 'Geachte meneer Jansen'. En een brief naar een bekend persoon kon uiteraard informeler. Dat kon je gewoon met 'beste' doen en gewoon je vrienden werden nog jovialer aangesproken met een simpele 'hoi'...Simpel, duidelijk. Maar tegenwoordig zit ik toch wel eens te slikken. Zeker bij mailtjes. Je mailt wat af op een dag en regelmatig is het gewoon even een terloopse aanvulling of opmerking. Moet je dan iedere keer heel plechtig met 'geachte' beginnen? Dat voelt in veel gevallen wat overdreven. Maar 'beste' voelt voor mij dan toch weer te intiem..

Een mail dan maar zonder aanhef beginnen? Dat vind ik al helemaal niets, want dat komt zo bot over. Maar wat dan wél? Vaak grijp ik dan maar naar het moment van de dag. 'Goedemorgen meneer Jansen', daar valt weinig op aan te merken, lijkt me zo. Maar ja: dan mailt deze meneer direct terug en eigenlijk moet ik ook wel weer antwoorden. Het is nog altijd ochtend! Je snapt mijn punt al: ik kan die man toch geen goedemorgen blijven wensen?

Nog erger: afsluiten (ook in brieven trouwens). Gewoon een vriendelijke groet is altijd goed. Dus dat 'hoogachtend' is vervangen door een 'vriendelijke groet' is helemaal goed (vind ik). Maar stel dat je iets vraagt. Je hoopt op een antwoord dus wil je graag nog een extra afsluitende zin. De standaardzin uit brieven van weleer : 'In afwachting verblijven wij'....mwah...
Vaak maak ik er dan maar iets van: 'ik hoor graag van u' ofzo. Maar bij sommige bedrijven of personen weet ik nog niet zo zeker of dat wel de manier is.

Het is allemaal gelukkig wat losser dan het was toen ik nog op school zat. Maar toch was het in sommige dingen wel erg makkelijk die standaardzinnetjes. Standaard, waardoor ze eigenlijk totaal niets meer zeiden, maar ja, het hoorde zo dus was het goed...